zaterdag 14 mei - De kraton van Solo

Vanochtend weer fris uit de veren en na een heerlijk en uitgebreid warm ontbijt richting Solo/Surakarta, waar de mooiste kraton van Indonesië schijnt te zijn. Het bijzondere is dat alle verbindingen van hout zijn. Er is geen spijker gebruikt.
Je komt eerst in een soort 'openbare' ontvangsthal (zonder muren, gewoon een dak op pilaren) met een marmeren vloer. Die vloer was lelijk gevlekt door vroegere lava-stromen. De gids vertelde dat de kroonluchters uit Nederland kwamen. Daar nestelen vogeltjes in, heel schattig. Een gamelan-orkest voor de sfeer in een van de hoeken.
Vandaaruit verder lopend, weg van de ingang, moesten wij onze schoenen uitdoen en blootsvoets verder gaan. Lekker koel aan de voeten. In dat gedeelte mogen geen foto's worden gemaakt. De gids vertelde dat in die ruimte onder meer de huwelijksceremonie van de vorst en de prinsen werd gehouden. Zo'n ceremonie duurt verschillende dagen; daarna mag het bruidspaar het bed in dat daar achter baldakijnen stond. Zag er een beetje stoffig en volstrekt onromantisch uit.
Langs de zijkanten, waar wij wel weer mochten lopen (in het midden mochten wij niet komen) staan allelei vitrinekasten met geschenken aan de sultan van over de hele wereld, zoals krissen en zwaarden, piepklein gouden muntgeld, Murano-glas uit Italië, zilveren theeserviezen, en heel kleine miniatuur-poppenhuismeubeltjes van zilver en emaille die de sultan van koningin Juliana heeft gekregen. Het leukste dat ik daar zag was een peniskoker met een slot eraan, waar de vrouw de sleutel van heeft. Heel grappig. Kuisheidsgordels voor de vrouwen zijn er natuurlijk ook, maar ik wist niet dat er ook kuisheidsgordels voor mannen bestaan. Weer wat geleerd.
In weer een andere ruimte staan voorwerpen die ik mooier vind, zoals een paar mooie vazen, gebrandschilderde ramen (uit Nederland) en een kunstig bewerkte slagtand van een olifant met het Ramayana-epos er op uitgebeeld.
Ook werd ons de deur getoond waar koningin Beatrix ooit achter heeft gelogeerd. Wij mochten niet in de kamer zelf kijken. De sultan en zijn familie woont in het complex naast het openbare gedeelte. In een van de zijvleugels staan ook allerlei oude koetsen. Eerlijk gezegd viel het meeste ons een beetje tegen, verwend als wij zijn.

Toen naar een fabriek waar uit suikerriet suiker wordt gemaakt. Dat proces neemt dagen in beslag. Je kunt die suiker ook gewoon zelf uit het riet zuigen en kauwen: veel sneller! In de fabriek veel lawaaierige machines waar het smeer langs druipt, veel stoom, bloedheet en alles erg vies. Machines uit Hengelo.
In een grote bak die er ook niet al te schoon uitzag werd schuimend water gespoten dat na nog enkele bewerkingsprocessen suiker schijnt te worden. Dat hebben wij echter niet kunnen zien omdat er machines kapot waren. Gelukkig was er een monteur bezig om dat op te lossen (zie foto).
Door al dat lawaai had iedereen hoofdpijn (de werkers daar hadden geen van allen gehoorbeschermers) en daarom zijn we maar naar ons hotel terug gegaan. Morgen gaan we dan eerst naar de Prambanan, en daarna naar Parangtritis (duinen en strand). Yogya is extra druk omdat iedereen 5 dagen vrij heeft (zaterdag t/m dinsdag). We hebben dus 's middags lekker gerelaxed en zijn het hotel niet meer uitgeweest.