woensdag 11 mei - Tjilatjap/Cilacap

Vroeg op om met de boot naar Cilacap te gaan, via de lagunes tussen het vasteland en het gevangenen-eiland Nusa Kebangan met leden van de familie van Suharto werd ons verteld. Hery had om een boot met een 'zachte' motor gevraagd, en het geluid viel ons alleszins mee: ook Rose heeft van de tocht genoten. Het was alweer mooi weer, en de boot was voor ons alleen. De stuurman/kapitein had er plezier in om ons de dieren die hij zag aan te wijzen en dan langzaam te varen, ernaar toe te varen of zelfs om te keren. Wij hebben heel veel vrij grote ijsvogels gezien, een kraanvogel, een soort waterhoen maar dan wit, op hoge poten, weer veel vlinders, zwaluwen natuurlijk, etc etc. Ook veel soorten kleine bootjes met allerlei soorten lading, vissersbootjes, een oude uitgeholde boomstam waar ook nog mee werd gevaren. Kampung Laut en andere huisjes aan het water, kortom de tijd (ruim 3,5 uur) vloog voorbij.
Bij de haven van Cilacap lagen grote zeeschepen en natuurlijk ook weer kleine bootjes. Hery stond ons alweer op te wachten bij de kade. Hij was helemaal doorelkaar geschud op de weg, want die was door de regenval van de laatste maanden erg slecht geworden. Zijn auto kon natuurlijk niet mee met onze boot.
Toen zochten wij de Jalan Stacion nummer 1. Wij vonden 'ons' huis waarschijnlijk wel (zie foto), maar dat was wel wat veranderd. Jacqueline herinnerde zich dat de garage links lag, en nu was er een dubbele garage rechts. En het huis was mooi geschilderd. het hek eromheen leek wel meer dan 60 jaar oud. De bomen die de zussen zich herinnerden waren er ook niet meer. Daarna gingen wij op zoek naar de school, en dat was een groot succes. De kerk ligt er tegenover - was qua interieur nog precies hetzelfde als toen de zussen hun eerste communie deden. Helaas konden wij alleen door de ramen gluren: de deur was op slot. Toen de school: een groot deel was nog precies zoals 62 jaar geleden. Dat deel werd niet veel meer gebruikt want ernaast is een nieuw gedeelte gebouwd van verschillende verdiepngen hoog. Wij hebben een oude-stijl klaslokaal van binnen gezien, het bureau voor het hoofd van de school, waar onze vader ongetwijfeld aan heeft zitten werken, de oude schoolplaten, de oude beelden van paus Pius X en van Bernadette in de grot met Maria, oude schoolboeken, van alles. Inge heeft nog op het oude schoolbord geschreven. Op de foto staat zij naast het vrouwelijke schoolhoofd en twee meesters. Grappig he? Inge en Jacqueline waren helemaal opgewonden om alles weer terug te zien.
Na een hartelijk afscheid van de docenten hebben wij bij Purimas, (banket)bakker sinds 1936 een groot aantal kleine hartige en zoete taartjes gekocht als lunch. Die hebben wij op het strand van Cilacap lekker op zitten smikkelen, onder een groot soort Chinese-roos boom. Ik heb schelpjes gezocht (helaas geen spectaculaire soorten, Bas) en nog wat foto's van de zee en het strand gemaakt.
Wat verder opviel in Cilacap: hele ruime wegen, dit waren echt heel brede wegen door de stad, maar hier was zeer weinig verkeer, vrijwel alleen brommers. En een vele kilometerslange 'oprijlaan' naar het centrum, met alleen maar dezelfde soort palmbomen erlangs, zo ver je kon kijken. Heel bijzonder. En mooie huizen links en rechts.
Daarna reden wij naar Banyomas, waar Jacqueline is geboren. Een enorme teleurstelling voor haar: een klein dorp, niks bijzonders, een beetje armoedig. Geen foto's gemaakt daar, snel door naar Wonosobo.
Wij hebben in hetzelfde restaurant Asia (van 1933) gegeten als Frans en zijn vader, en ook wij hebben weer enorm gesmuld.
Nu vroeg naar bed, want morgen om 4 uur op en om half 5 op weg naar de zonsopgang op het Dieng-plateau. Spannend!!!