vrijdag 6 mei - Naar de vulkaan

Vandaag vroeg op: 7 uur ontbijten, en toen naar Cisurupan, een dorpje aan de voet van de vrij actieve vulkaan Papandayan. Bij een restaurant stonden 5 jonge mannen ons op te wachten: wij gingen achterop de brommers verder want de weg was te slecht voor de auto. Dat was lang geleden dat wij met onze armen om een slanke jongeman geklemd over de straten zwierden! Wij hebben daar mooie foto's van, maar uploaden lukt steeds niet, dus jullie moeten wachten tot wij thuis zijn om jullie concurrenten te zien.
Eerst gingen wij naar een lagere school, waar wij allerhartelijkst werden ontvangen. De eerste klas zong heel veel leuke liedjes, waaronder 'de uil zat in de olmen' maar dan in het Indonesisch. Allemaal kleine schatjes.


Toen naar een ander deel waar kinderen les kregen in traditionele Soendanese muziekinstrmenten. Wij mochten natuurlijk na een tijdje ook meedoen. Achter dit groepje zaten vrouwen valse wimpers te maken van gewoon mensenhaar. Per dag konden zij ongeveer 5 setjes af krijgen. Met een soort haaknaald/knoopnaald maakten zij kleine knoopjes in de haren, een enorm gepriegel.
Inge had 200 ballonnen meegenomen en die werden met veel gejuich aangenomen. Na nog even met de leraren te hebben 'gebabbeld' (Inge dan) zijn wij weer op de brommers gesprongen en zijn hotsend en klotsend door vele kuilen (er was haast geen weg meer over) naar boven gereden, een stuk de vulkaan op. Daarna moesten wij verder lopen. De laatste uitbarsting in 2002 had een heel stuk van de berg afgebroken, en de bomen waren verbrand. Net als mijn kuit, want ik stapte van de brommer af en kwam tegen de uitlaat aan. Soendanees medicijn tegen brandwonden: tandpasta! Het was lastig lopen over rollende keien naar boven. De zwavellucht kwam ons al tegemoet. Frans, deze vulkaan is echt veel beter dan die Tanguban Prau van jou hoor!
Jacqueline en Rose zijn een heel eind gekomen maar op een gegeven moment moesten wij hen achterlaten bij onze tweede gids, en zijn de anderen verder getrokken. Ik met mijn neus op de grond, maar geen fossiel gevonden helaas. Wel veel zwavel gezien en geroken, veel spuitende gijsers, lekker warm tot kokend water en veel gesis en rook om ons heen. Zo nu en dan konden wij geen hand voor ogen zien, en moesten wij stil blijven staan tot de wind de rookpluimen een andere kant op blies. Na een tijdje waren wij net lucifers, zo stonken wij. Er waren ook 'stroompjes' met warm tot heet water, en sommige stroomden hard. Onze gids bouwde halve dammetjes voor ons, net Bas die ook altijd met stenen sjouwt en daar dammen en inushuks van bouwt.
Op een gegeven moment kwamen wij bij een heel groot meer in de kratermond : heel vreemd, met weer spuitende stenen aan de wand. Wij zijn één andere toerist tegengekomen: een Zwitser. Verder niemand, en die Zwitser hebben we nooit meer teruggezien nadat wij hem bij een stuk spuitend gesteente hebben achtergelaten (hij had ook een gids hoor). Wij hebben al met al wel circa 4 uur op de vulkaan rondgelopen, een heel bijzondere ervaring. Inge hield het goed vol, erg sportief hoor! Bij terugkeer in het dorp van de gidsen konden wij bij zijn ouders thee drinken en gebakken kool-koekjes (koolblad met uien en wortels) smullen, heerlijk krokant in de olie gebakken. Reuze gezond: allemaal groenten. Verder 's avonds Pandanees gegeten in een klein restaurantje voor de lokale bevolking. Ook heel grappig: Jacqueline, Inge en Isabelle hebben een soort slangetjes gegeten, en heel veel rare vissen. Rose en ik hebben saaier meer bekende kost gegeten. Nu maar een beetje uitrusten en dan morgen weer flink in de benen. Inge zei dat ze nog nooit zoveel in zo weinig dagen had gezien en gedaan. Heel veel leuke en spannende en gekke dingen. En we hebben nog 3 heerlijke weken voor de boeg!