maandag 16 mei: naar Bali

Vandaag zit ons avontuur op Java er al weer op. De tijd gaat veel te snel. En als wij aankomen op Bali moet de klok een uur vooruit: nog weer een uur minder te besteden in dit mooie land.
Om 5 uur op, koffers inpakken, ontbijten en naar het vliegveld. De vrouw van Hery is nog eerder opgestaan dan wij: zij stond al om 4 uur lekker hapjes voor ons te bakken: voor elk twee verschillende 'oleh oleh'. (Dit is geen Spaans maar betekent cadeautjes/snoepjes.)
Op het vliegveld een enorme ondoordringbare chaos van mensen. Gelukkig weet Hery een kruier voor ons te regelen die ons door de mensenmassa heen weet te loodsen. Hery is echt goud waard, wij zullen hem missen op Bali!
Wij zitten op rij 6 in het vliegtuig, en Inge zit blij uit een raampje te filmen.
Op Bali valt op dat alles veel meer Westers aandoet. Mooiere winkels, niet overal kris-kras eetstalletjes, minder chaotisch verkeer, schoner, alles meer geordend. Niet westers: na elke 20 meter een kleiner of groter Hindu-tempelcomplex, heel druk bewerkt.
Misschien mooier en schoner, maar ik krjg al meteen een beetje heimwee naar Java.
Onderweg gestopt bij een kampung waar veel soorten koffie, thee en cacao en specerijen worden geteeld en voor verkoop gereed worden gemaakt. Wel heel kleinschalig, maar op een prachtig plekje, een oase van rust aan de doorgaande weg naar Lovina. Een oude vrouw zit koffiebonen te branden, er staan grote platte schalen met allerlei specerijen, en er zijn loeaks. Dat zijn nachtdieren, die 's nachts de rijpe rode koffie'bonen'/vruchtjes van de koffieplanten eten. Zij worden tegen de ochtend naar hun dagverblijf gelokt waar zij lekker gaan slapen en de pitten van de koffievruchtjes uitpoepen. Die worden verzameld en geroosterd (nee, niet eerst afgewassen natuurlijk) en hier komt de meest heerlijke koffie van die ik ooit heb gedronken. Wij hebben een loeak gefotografeerd die even wakker werd in het besef dat hij een soort hofleverancier is.
Na een tocht steeds hoger de bergen op kwamen wij bij een botanische tuin / kebon raya, waar wij heerlijk - maar te kort naar mijn zin - hebben gewandeld. Let op de kleine mensen rond de grote boom op de foto! Daarna door naar seribu (1000) dreams, ons kleinschalige hotel even buiten Lovina, tussen de rijstvelden en direct aan zee gelegen. Een heel romantisch plekje! Wij missen onze mannen hier des te meer. Gelukkig roept de gecko (soort salamander) ons meteen toe dat wij niet gek moeten doen en gewoon moeten genieten. Isabelle en ik zijn meteen op het strandje schelpen gaan zoeken en hebben kleine cauri's en moneta's gevonden voor Bas.
Heerlijk gegeten bij ondergaande zon met romantisch hard-werkende vissers in hun bootjes in de maneschijn, en zijn toen lekker gaan slapen. Slamat tidoer!