donderdag 12 mei Dieng-plateau

De wekker op half 4 's ochtends, eigenlijk 's nachts, hoe kom je op het idee als je vakantie hebt! Maar de zonsopgang op het Dieng-plateau schijn je niet te moeten missen. Nou, ik weet niet hoor, voorlopig hoef ik geen zonsopgang meer te zien. Wachten, bibberen, wachten, blij met elk schijnseltje, en dan natuurlijk toch een wolk. Met een beetje fantasie is het ons toch gelukt om een mooie zonsopgang te zien. Op het Diengplateau zelf (ongeveer 2300 m. boven zeeniveau) bleek het 's nachts te hebben gevroren. De paardebloemen, grassen etc hadden nog een mooi huidje van rijp. De candi's (tempels) zijn een beetje kaal: de beelden zijn uit de nissen gehaald en in een klein museum verderop geplaatst. Maar met de net-opkomende zon hebben wij toch wel genoten van het 'komplek Candi Arjuna'. Daarna volgden wij het pad met de pijl. Ik merkte wel op dat dat pad niet erg belopen was, want het gras stond vrij hoog en mijn tenen vroren er zowat af. Wij kwamen uit bij een klein moeras, waar de weg ophield. Hoe wij het weer voor elkaar kregen: het was het verkeerde pad. Verdwaald tussen de heiligdommen in een omgeving die op die rond de Macchu Picu lijkt: heel mooi dus. Gelukkig kwamen wij op een gegeven moment bij het goede pad uit, en vanaf daar verliep het bezoek in de ochtend voorspoedig.
De sikidang krater mochten wij bezoeken, de rookpluimen zag je al van verre. Een heel ander schouwspel dan op onze eerste vulkaan, de gunung Papandayan bij Garuth in de buurt. Het leuke van deze was het borrelende en kokende modderwater in een grote kratermond. Moeilijk om dat goed op de foto te krijgen, maar het is mij redelijk goed gelukt (wel even onder het hek door natuurlijk).
Toen naar het spiegelmeer (mirror lake) dat op verschillende plekken wel 5 verschillende fantastische kleuren schijnt te hebben. Het was weel mooi hoor, maar ik kon geen 5 verschillende kleuren ontdekken en ik heb best veel fantasie. Het museumpje was de moeite waard: ik heb bijna alle beelden gefotografeerd. Uiteraard waren wij weer de enige bezoekers.
Toen weer terug naar het hotel om de koffers op te halen, en vandaar richting Magelang waar wij weer heerlijk hebben gesmuld van een Indonesische lunch. De oudjes hadden geen puf meer voor nog een tripje tussendoor naar een groot park. Daarom gingen wij meteen door naar Muntilan bij de Burubudur, waar wij op het complex zelf in hotel Menehora gaan overnachten. Weer een beetje kort nachtje: nu om kwart voor 6 bij de tempel proberen te zijn. Misschien dat er enkele afvalligen in onze groep gaan komen, maar dat merk ik morgen wel.