Goed aangekomen

Na 12 uur vliegen kwamen we aan in Kuala Lumpur waar we het vliegtuig even mochten verlaten. Een hele moderne luchthaven met een leuk stukje jungle + waterval middenin. Toen door naar Jakarta waar we goed zijn aangekomen. Onze chauffeur stond ons daar al op te wachten en heeft ons door het krankzinnige verkeer naar Bogor gebracht (HB Guesthouse), een oase na het drukke verkeer. Opvallend was een pick-up wagen met wel 30 jochies achterop staand, of zittend met één been buitenboord. Deze sprongen er onderweg af wanneer ze op hun bestemming waren. De pick-up reed ondertussen gewoon door. In ons guesthouse kregen we meteen een heerlijke kop jasmijn thee aangeboden in een gifroze kop. En daarna werd een verrukkelijke maalttijd (soto) opgediend. We zaten onder een afdak, alleen wij vijfen, naast een gecultiveerde jungle. Echt genieten na zo'n lange reis. Morgen heerlijk niksen en bijkomen bij het zwembad.

Bericht van een thuisblijver

Het was even stressen maar het is weer gelukt. Ook Dorine en Isabelle zijn naar Schiphol vertrokken.
Het was, zoals gewoonlijk, weer op het nippertje. Nog even in de zon zitten, nog even een ijsje eten, nog even m'n tas inpakken, nog even een mailtje naar m’n werk, nog even een kaartje online kopen voor de trein, want dan hoeven we niet meer naar het loket.
"Hoe lang hebben we eigenlijk nog?" "Een minuut of tien als je in Barneveld wilt opstappen." "Dan zal ik heel snel nog even douchen."
De trein in Barneveld was ondertussen al weg, dus de dames moesten maar naar Amersfoort weggebracht.
Snel de auto in, starten en wegwezen. “Stop, stop nog even naar binnen, ik heb m’n verkeerde schoenen aan.” Gauw van schoenen gewisseld. “Sluit jij m’n computer straks af?” “Oké, maar kunnen we nu gaan?”
Een paar honderd meter verder: “Zit m’n paspoort in de rugzak?” Zoeken, en nog een keer zoeken. “Ik kan hem niet zo gauw vinden; Isabelle, kijk jij even.” Auto aan de kant. “Ja, hoor, hij zit er in mam , we kunnen verder.”
Op internet werd nog geen file vermeld tussen Barneveld en Amersfoort, maar dat was tien minuten later wel anders. Na de waarschuwingsborden, 50 km, stonden we al gauw helemaal stil. Dat voorspelde niet veel goeds. Gelukkig was op wonderbaarlijke wijze na korte tijd de file ineens verdwenen. Er bleek een auto uit Letland, heel lang en heel langzaam op de linkerbaan te blijven rijden waardoor iedereen in de remmen moest.
Eenmaal de gang er weer in, was Amersfoort snel in zicht. Na wat stoplichten in de binnenstad kwamen we aan bij de achterzijde van het station. Auto voor de ingang, uitstappen, snel de tassen pakken en de stationshal in. Isabelle ziet op welk perron we moeten zijn. “Hoeveel tijd hebben nog?” “Eén minuut.” Rennen dus naar het perron. Op de roltrap naar beneden horen we het fluitje van de conducteur. Gelukkig staat hij nog in de deuropening. Een laatste sprintje en Isabelle en Dorine mogen nog instappen. Een vluchtige kus, meer zit er niet meer in. De deuren sluiten en ook de jongsten van de Indonesië-reizigers zijn op weg naar het vliegtuig.
Nu maar lekker vakantie houden en ontspannen, zou ik zeggen.


Een hele goede en plezierige reis gewenst, en…. doe voorzichtig want we willen jullie allemaal in goede gezondheid terugzien.

Tot ziens

Bas

nog niet weg

Hallo allemaal, Dit is een voorbeeld voor onze blog die we op onze reis kunnen vullen. Ik heb -om te oefenen - een foto opgenomen in de tekst. Misschien duurt het opladen van foto's in Indonesië zo lang dat wij vooral onze belevenissen opschrijven en daarbij maar een of twee foto's toevoegen. Die komen dan in de tekst te staan zoals deze foto.
Als opladen wel goed gaat kunnen wij meer foto's invoegen, die je dan ziet als je op het kleine fotootje rechts klikt. Daar heb ik nu ook twee foto's ingezet. Met Bas naast mij lukt alles wel - ik hoop dat er een of meerdere slimmeriken meegaan om alles ook zonder Bas te laten lukken. Gelukkig gaat er een whizzkid mee. Hebben jullie er al zin in? Ik wel!!!

Liefs, Dorine